Op 11 juli 2025, precies een jaar geleden, stapten we het vliegtuig in, een nieuw leven tegemoet. Een mooi moment om even bij stil te staan, want in de praktijk komt dat er vaak niet van. Voor we vertrokken gaf Alvaro's oom ons een mooi advies: het zal niet altijd makkelijk zijn, maar onthoud dat je werkt aan je droom. Doe alles wat je doet met een glimlach.

Op 24 april 2025 kregen we de sleutel van het prachtige, maar compleet vervallen en verwaarloosde vakantiepark Quinta da Vala in de Algarve. Ons nieuwe thuis. Het telde zes geschakelde appartementen, een aanbouwschuurtje, een houten receptiehok, een paar voormalige veeschuurtjes en een lap grond. Het zwembad was groen, geen idee of dat nog goed zou komen. In de zomer zouden we open moeten. Dat het ambitieus was, beseften we ons maar al te goed. We hadden ook genoeg afleveringen van Ik Vertrek gezien om te weten dat er altijd onverwachte tegenvallers op je pad komen. Daar hielden we dus rekening mee, al weet je niet waar je precies rekening mee moet houden. We kozen er ook voor om hier niet te veel aandacht aan te besteden. Dat was niet naïef, maar een bewuste strategie. Want doe je dat wel, dan kies je er waarschijnlijk voor om het niet aan te gaan: te onzeker, te veel risico.

Terwijl Alvaro al vanaf maart in Portugal verbleef, klaar voor de sleuteloverdracht, die telkens maar uitgesteld werd (hallo onzekerheid), bleef ik met de kinderen achter in Nederland.

Zo kon Alvaro direct starten met de verbouwing, kon ik zo lang mogelijk blijven werken en konden de kinderen hun schooljaar afmaken. Win-win-win, maar wel even aanpassen, want als je fantaseert over een mogelijke emigratie, zie je toch voor je dat je als gezin sámen in die auto stapt en iedereen uitzwaait. Dat moment kwam er gelukkig ook nog (maar dan de vliegtuigversie). Alvaro kwam er in juli speciaal een paar dagen voor terug naar Nederland. Zo vertrokken we precies een jaar geleden dus alsnog met het hele gezin naar Portugal.

De afgelopen anderhalf jaar voelde ons leven als één grote Ik Vertrek-aflevering. Problemen met de aannemer, de bureaucratie, het geld dat opraakte, ons gestuntel met de taal, verstopte riolen en volle septic tanks (dus toch niet aangesloten op het riool, zoals ons bij de koop wijsgemaakt was)... op en top cliché. Terugkijkend kan ik concluderen dat het geen saaie tv was geworden. In gedachten zag ik de cameraman al smullen van alle beelden die hij kon schieten op 7 augustus vorig jaar, een dag voordat de eerste gasten zouden komen. Overal waar je keek werd nog gewerkt, niets was af. Het was moeilijk voor te stellen dat op die bouwplaats een dag later vier appartementen bezet zouden worden door vakantievierders.

En toch lukte het, met hulp uit onverwachte hoeken. We pikten nog net een graantje mee van het hoogseizoen, wat broodnodig was, want letterlijk geen geld meer. De last-minutes stroomden binnen. Het terrein lag er weer netjes bij, je kon weer door het zwembadwater kijken en vier van de zes appartementen waren volledig verbouwd. Ze kregen een nieuwe badkamer, keuken en vloer en natuurlijk nieuwe meubels. Het vijfde appartement verhuurden we voor een klein prijsje. Deze gaven we alleen een grondige verfbeurt en nieuw meubilair. Het zesde en kleinste appartement lieten we vanwege tijdgebrek nog even voor wat het was.

Zelf waren we in het aanbouwschuurtje getrokken. Een gekke ruimte van zo'n 50 m2 bestaande uit een slaapkamer, een badkamer en een keuken. Als je een droom hebt, moet je er wat voor over hebben. De kinderen zijn nog op een leeftijd dat ze graag dichtbij ons zijn en dat zit hier wel goed. Verder ben je hier natuurlijk veel buiten en daar komen we om in de ruimte. Voor tijdelijk is het dus prima.

Maar toen kwam het laagseizoen. Het werd een uitzonderlijk natte en stormachtige herfst en winter. De gasten bleven weg. Ons huisje heeft, anders dan de appartementen, een dun dak van metalen platen. Als het een beetje miezert, maakt het al een gezellig geluid, maar als het echt regent, dan kun je elkaar niet meer verstaan. Naast ons huisje staat een boom met een soort nootjes eraan. Als die er af vallen - en dat doen ze in grote getalen, want er zitten dus blijkbaar nogal wat nootjes aan - dan klinkt dat alsof ons huis onder vuur genomen wordt. We hebben dus heel wat slapeloze nachten gehad. Tijdens de hevigste stormen kwam daar ook nog de angst bij dat de boom op ons huis (lees: de kinderen) zou vallen of dat het dak eraf zou vliegen en deed ik helemaal geen oog meer dicht. Het was na zo'n helse nacht in november dat Alvaro 's ochtends de deur uitstapte en het buiten wel erg licht was. Echt opvallend licht. Hij keek omhoog en zag tot zijn schrik dat er die nacht zo'n 30 meter aan (nieuw) verandadak was weggewaaid. "Op de auto?" vroeg ik geschokt. Nee, op het grote dak en op het verlaten terrein van de buren. Fijn, hoe blij je ook in een rotsituatie nog kunt zijn met zo'n meevallertje: de auto was gespaard gebleven. Wat een geluk ook dat we geen gasten hadden en dat het dak van ons huisje het wel gehouden had. Eerlijk is eerlijk: ik ben een groot bewonderaar van veerkrachtige, positief ingestelde mensen, maar hier hield mijn eigen positieve kijk op de zaak wel op.

De schade liep in de tienduizenden euro's, de verzekering dekte maar een fractie, dus we moesten veel extra geld lenen (wat gelukkig lukte - toch nog een kleine positieve noot). De herstelwerkzaamheden hebben vanwege de aanhoudende regen maanden vertraging opgelopen. Je wilt verder bouwen aan een mooi vakantiepark en hebt daarvoor al een duizenddingenlijst, maar nu moet je ook nog eens van alles opnieuw doen. Het dak maken, schilderen, muren herstellen, er kwam zoveel bij kijken. De twee niet verbouwde appartementen waren door de vochtschade inmiddels onbewoonbaar geworden. Twee van de andere appartementen konden we toevallig voor een aantal maanden verhuren. Dat zorgde voor wat stabielere inkomsten en ook voor wat gezelligheid in de tent. Deze nieuwe "buurtjes" waren ook degenen die met een pannetje soep voor de deur stonden toen nieuw ongeluk zich eind januari aandiende: Alvaro had met een potje padel zijn achillespees volledig afgescheurd. Blinde paniek toen hij me belde met dit nieuws. Natuurlijk was dit hartstikke vervelend voor hem, hij verging van de pijn en het herstel is niet niets. Daar staat 9 tot 12 maanden voor, met een zeer intensief revalidatieproces. Ondertussen kon ik alleen maar denken: dit wordt ons faillissement. We waren per 1 januari officieel geëmigreerd en zaten nog midden in het verzekeringsproces. We vielen tussen wal en schip. Naast alle medische kosten die ons boven het hoofd hingen, kon Alvaro dus opeens niets meer doen. Veel werkzaamheden kwamen stil te liggen en in korte tijd deden we veel ervaring op met het Portugese zorgsysteem. Weer erg Ik Vertrek allemaal.

De altijd optimistische Alvaro was in die dagen even ver te zoeken. Zijn beste vriend Mike besloot daarom samen met mijn vader een verrassingsbezoekje te brengen; we konden wel wat positieve vibes gebruiken. Toevallig was die week ook mijn beste vriendin Marije er met haar jongens. Het deed ons goed.

We hebben in korte tijd een fijne groep mensen om ons heen verzameld en er werd aan alle kanten hulp aangeboden. Het liefst zeg je dan: "wat lief, bedankt, maar dat is niet nodig, wij redden ons wel". Maar op dat punt wisten we even niet goed hoe we het precies moesten redden. We zetten onze trots opzij en organiseerden begin maart twee klusdagen. De opkomst was geweldig; precies de positieve boost die we nodig hadden. Ook met het lekkende dak kregen we professionele hulp, zo fijn.

Vanaf dat punt begonnen we weer te bouwen. De stormen gingen liggen. Het parkeerterrein werd afgerond, we maakten de twee nog niet verbouwde appartementen weer bewoonbaar en het oude receptiehok werd omgetoverd tot Honesty Bar. We maakten een prachtige vlonder met stretchtent, zodat er nu een plek op het terrein is waar mensen samen kunnen komen. Ondertussen deed Alvaro de arts versteld staan met zijn vooruitgang. Als hij ergens voor gaat, dan gaat hij er ook voor.

In de weken voor ons vertrek vroeg ik de kinderen eens om hun leven een cijfer te geven. Beiden gaven het volmondig een tien. Ze waren heel gelukkig in Nederland. Natuurlijk is het geweldig als je kinderen zich zo fijn voelen. Maar als je weet dat je hun leven straks volledig op zijn kop gaat zetten, voelt dat ook dubbel. Het kon eigenlijk alleen maar minder worden. Wij kozen bewust voor dit avontuur, maar voor hen had het niet gehoeven. Als we hadden gedacht dat de kinderen er slechter van zouden worden, hadden we het niet gedaan. Toch bleef het spannend, want je weet pas hoe het uitpakt als je de stap daadwerkelijk zet. De lat lag dus hoog. Vorige week vroeg ik ze opnieuw hun leven een cijfer te geven. Ze hoefden er niet lang over na te denken: een tien! Er zullen ongetwijfeld nog de nodige hobbels op ons pad komen, maar dit eerste jaar zijn we samen toch maar mooi doorgekomen.

We zijn dankbaar voor alle hulp die we hebben gekregen. We wonen op een van de mooiste plekken ter wereld, zo voelt het iedere dag weer. Financieel zijn we de klappen nog niet helemaal te boven, maar we zijn gelukkig met z’n viertjes — of eigenlijk met z’n negenen: dit jaar kwamen er twee honden en drie katten bij. Er gaat voorlopig geen maand voorbij zonder dat we bezoek krijgen van vrienden en familie uit Nederland. We werken hard en maken lange dagen, maar we doen het met een glimlach. Ik zou het niet anders willen.